Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

ΑΜΕΛΕ ΤΑΜΠΟΥΡΟΥ

Του Γιώργου Πολυχρονίδη
Γιά τον παππού μου, τον Γιάννη Πεϊμανίδη,τόν δάσκαλο

Το τρένο φεύγει και σφυρίζει.
Μονάχος σ’ άγνωστο σταθμό στου Ερζερούμ την χώρα,
στα στήθια σου η καρδιά χορεύει εδώ και ώρα
καθώς κρυφάκουγες των δολοφόνων τις πλεκτάνες,
θανάτου μήνυμα θα φέρει θρήνο στων ρωμιών τις μάνες .

Γλύτωσες την σφαγή του τρένου πού μακριά ματώνει..

Δυό μαύρα χρόνια στο φριχτό της κόλασης καζάνι
πού αντί για φλόγες παγωνιά κι αίμα ζεστό ξερνάει,
στο τάγμα του θανάτου ο χάροντας γλεντάει,
τα ζωντανά τα σκέλεθρα πού σπάζουν πέτρες τυραννάει.

Τρύπια κουρέλια πάνω σου η στολή σου,
στάζει απ τις τρύπες κάθε μέρα η ψυχή σου,
σαν νεφελώδες όνειρο η Ματσούκα σε στοιχειώνει.
Όμως για σένα Γιάννη το μαρτύριο δεν τελειώνει…

Δεν υπάρχουν σχόλια: